Er is een RotterDAMMER heengegaan

Ik zit buiten, voor ‘mijn buiten’. In de zon en om mij heen louter stilte. Op de welkome onderbreking van vogelgezang na. Wel drie of vier verschillende vogelgeluiden en ik weet bij God niet welk gezang bij welk vogeltje hoort. Een boomklevertje zet hoorbaar zijn snavel in een stuk hout. Maar verder is het stil, doodstil… En ik denk aan Cor: Cor Jongenengel.

Deze week is Cor ons ontvallen. Met ons bedoel ik met name de groep Football Memories van Excelsior. Zo’n vijf jaar terug van start gegaan en sinds dat moment dan ook de wekelijkse ontmoeting op dinsdagochtend met Cor.

Cor is 92 jaar geworden en stond opgewekt in het leven. Zover wij althans konden nagaan. Cor was graag aan het woord, wel eens wat uitgebreid. Hij sprak op de dinsdagochtenden over zijn moeder en gedichten en liedjes uit haar tijd, over zijn werk als elektromonteur en het feit dat één van zijn zoons bij dat bedrijf het tot een leidinggevende functie had geschopt. En over tal van andere zaken.

Soms werd hij gevraagd om tijdens een thema-ochtend over de oorlog zijn verhaal te komen doen en dat deed hij dan ook, met overgave.

Bij buurthuizen in Crooswijk gaf Cor de jeugd damles, ook vol overgave.
Toen hij 90 jaar werd hebben we hem kunnen verrassen met een ‘dam-verrassing’. We hadden een echte damgrootmeester uitgenodigd om een partij tegen hem te spelen (inclusief een officiële arbiter) en de grootmeester liet het op een remise aankomen. Maar ook de voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Dambond was aanwezig, om Cor het certificaat ‘erelid van de Dambond’ persoonlijk te komen overhandigen.

Soms kwam Cor naar Woudestein met zijn auto en als het weer het toeliet kwam hij op de fiets (ook toen hij al 92 was). Met in zijn fietstassen lokale kranten, voor de anderen in de groep.
In het begin nam hij in zijn auto ook schoonzus Annie mee (ook lid van de groep). Het verdriet dat zij naar aanleiding van zijn overlijden kende heeft menigeen van de groep extra geraakt.

Vaste prik in de week voor Kerst: Cor bracht voor alle dames in de groep een Kerstcadeautje mee: typisch Cor.

En dan het klaverjassen. Eigenlijk was (waarschijnlijk) zijn belangrijkste drijfveer om op dinsdagochtend van de partij te zijn te kunnen klaverjassen. Er waren er genoeg om dat met hem te kunnen doen. Ik niet. Cor was namelijk van mening dat de regels veranderd waren en dat die gevolgd moesten worden. Ik had geleerd dat je bijvoorbeeld kon spelen of passen, maar dat was kennelijk achterhaald. Hij bracht zelfs papieren mee waar dat allemaal in stond. Ik weigerde het te lezen en speelde dus nooit mee. Anderen wel en met zichtbaar plezier. Zij gunden Cor zijn gelijk.

Dat is allemaal niet meer, want Cor is niet meer. Bijzonder hoe een zo gedreven man zijn aanwezigheid in onze groep op zijn leeftijd gestalte kon geven. En toch altijd met iedereen goede vrienden kon blijven.

Als je Jongenengel heet of hebt geheten, dat weet je zeker waar je terecht gaat komen. En thuis hoort.
Ouwe reus, we gaan het nog vaak over je hebben!

Hendrik Nolles – ‘Vrijwilliger Excelsior Football Memories’