“Trainer, kunnen we morgen even samen zitten? Ik snap niet zo goed wat u bedoelt, kunt u dit morgen uitleggen?”
Zondagavond ontving ik bovenstaand bericht van een van onze spelers. Een dag eerder was hij teleurgesteld thuisgekomen. Hij traint en speelt (nog) niet mee met een hoger elftal, en dat zat hem duidelijk dwars. Tijdens ons korte gesprek vroeg ik hem waar zijn teleurstelling vandaan kwam. Hij vertelde dat hij vindt dat hij heel hard werkt en er alles aan doet om goed te presteren.
Ik gaf hem terug dat wij dat harde werken zeker zien, maar dat juist dát ervoor kan zorgen dat sommige dingen niet lukken. Zijn reactie? “Bedoelt u dan overcompenseren?” Ik vond het enorm knap dat een jongen van 12 zich al bewust is van zo’n complex fenomeen. Nog mooier was dat hij zich meteen herkende in wat we bespraken. Als afsluiting gaven we hem mee dat hij zich mag ontwikkelen in zijn eigen tempo. Dat maakt hem geen minder groot talent. Integendeel. Het zijn zulke momenten die me opnieuw doen beseffen hoe bijzonder het is om jonge voetballers, maar bovenal jonge mensen, te mogen helpen groeien.
Geschreven en geplaatst door Ruwengely Albertus op LinkedIn.
