‘We deden het samen, maar jij was mijn steun, zonder veel woorden, maar alleen al hoe je naar me keek, was genoeg om me naar de finish te helpen.’ Deze woorden hoor ik wel vaker, maar dit keer, aan het eind van de Rotterdam Hyrox, raakten ze me meer dan anders. Misschien omdat ze ‘van buitenaf’ kwamen.
Rien en ik zien elkaar vaak genoeg bij Excelsior Rotterdam. Hij als sponsor die altijd voor ons klaarstaat, ik als teammanager. Aan de bar ontstond het plan om mee te doen aan de Rotterdam Hyrox. ‘En als we binnen 1.45 uur finishen, doe ik een extra bijdrage aan de Excelsior Foundation.’
Op die zondagmorgen stonden we daar, weinig getraind en zonder gezamenlijke voorbereiding, maar met vertrouwen in ons doel. Na een paar rondes hoorde ik naast mij: ‘Oei, ik heb mij hier wel een beetje op verkeken!’ Maar we beten ons vast in de missie: hoe dan ook, we halen het, samen, binnen de afgesproken tijd!
Aan elkaars zijde rondden we iedere oefening af. Niet zonder slag of stoot, maar wel alsof we op elkaar afgestemd waren. Dat voelde fijn. Geen discussies, zoals er vooraf waren voorspeld, want ‘Rien is geen makkelijke’, kreeg ik te horen.
De woorden van Rien aan het eind van de Hyrox bevestigden mij in mijn eigen rol in een club met mensen die voor elkaar klaarstaan, elkaar vertrouwen, samen presteren en steeds weer een volgende stap zetten. Dát is waar ik iedere dag mee bezig ben. Ook omdat ik steeds weer zie dat, in die bijzondere mix van samen, vertrouwen en hard werken, (bijna) niemand je tegenhoudt. In elk geval hield niemand óns tegen, die bijzondere middag in Rotterdam Ahoy Convention Centre.
Geschreven en geplaatst door Iris de Longh op LinkedIn